پدر

 آنکه تعلیم دهد کودک خود را پدر است        

                               پرورش داد اگر سیرت او را هنر است

  هر که آموخت بدی یا که به او خوبیها           

                         هر چه اموخت زخوبی و بدی آن ثمر است

هر بدی پیشه نماید بدهدخوب شکست       

                  هرکه خوبی به بدی وی به همان سان ظفر است

بر مبند ای هنری مرد دل خود به جهان   

                              که فلک عامل کشتار بسی  نامور است

هرقدرقدرت دنیا بپنداشت قوی است    

                                مضمحل گشته وازآندگران خوارتر است

 همیشه وقتی تنهائی ونا امیدی وملول

                      تنت،روانت،ازاین وآن  خسته است

 همیشه وقتی رخسار این جهان، تاریک

                      همیشه وقتی درهای آسمان بسته است

 همیشه گوشه گرمی به نام " دل" با توست

                      که صادقانه ترازهرکه باتو پیوسته است

 به دل پناه ببر!آخرین پنها اوست

                     توراچنان که تمنای توست دارد دوست

                                                     " فریدون مشیری"

بنازم همت بالای مادر

به قربان قد و بالای مادر

تن و جان و سر و پایم فدا باد

به راه صبر جان فرسای مادر

نمی رفتم به خواب راحت و خوش

نبود گر نغمه لالای مادر

فروغش روشنایی بخش جان است

رخ مهر جهان آرای مادر

فدای سیرت و سیمای مادر

     تــولـد حضــرت فاطـمـه و روز مــادر مبـــارك

احادیث حضرت زهرا(س):

ستاره خیال من

                   تورادر کدامین شب بجویم

                   وقتی که هرشب

هیات تورا

         به وسعت گریه درمی یابم

  ای کاش در آسمان مه آلود ذهنم

            به تمامیت تودست می یافتم 

                         آنگاه

                                  خورشید خیال من می شدی

                    در روزهای سرد تنهای

ببین چگونه می شوم اسیردستهای تو

                ببین چگونه می روم زدست،پیش پای تو

                             قسم به لحظه های عاشقانهای که اشک

دوباره حلقه می زندبه چشم من برای تو

               تمام آسمان شهرتیره می شود،ومن

                            هنوز خیره مانده ام به سمت روشنای تو

چرا سکوت کرده ای؟بگو مگرچه کرده ام؟

              چرادگرنمی رسدبه گوش من صدای تو؟

                             بیاوبازهم سورودعاشقانه ای بخوان

برای من،برای این همیشه آشنای تو

             بیاوگرنه این نگاه خسته محومی شود

                            درامتداد صبحم مسیر ردپای تو

بیا ای آسمان تصویری ازموعودچشمانت

که می میرم برای ابر عشق آلودچشمانت

                                     تمام مردم این شهر عاشق پیشه می دانند

                                    که هر مهربانتربوده بامن بوده چشمانت

توخوبی آنقدرخوبی که درذهنم نمی گنجی

ومن گم میشوم درحجم نامحدودچشمانت

                                     پرم ازحسرت شعری خیال انگیزومی دانم

                                    که آتش میزندروزی مراغرورچشمانت

دلم ذوق شنیدن کرده آیابازمیگردی؟

غزل می خواندآیابازهم داردچشمانت؟

                                    شبی می آیی ومن با تمام خستگی هایم

                                    به دریا می زنم خودرا میان رودچشمانت

فرا رسیدن نوروز باستانی، یادآور شکوه ایران و یگانه یادگار جمشید جم بر همه ایرانیان پاک پندار، راست گفتار و نیک کردار خجسته باد

تو مثل خواب نسیمی به رنگ اشک شقایق

            تو مثل شبنم عشقی به روی پونه ی عاشق

                             تو مثل دست سپیده پراز تولد نوری

تومثل نم نم باران ،لطیف وپاک وصبوری

            تو مثل مرهم یاسی برای قلب  شکسته

                              توسایبان امیدی برای یک دل خسته

تو مثل غنچه لطیفی به رنگ حسرت شبنم

             تو مثل خنده ی یاسی ومثل غربت یک غم

                           تومثل جذبه ی عشقی درانتظار رسیدن

درامتدادنوازشی گلی به عاطفه چیدن

                تو مثل نغمه ی موجی غریب وآبی وساده

                                 شبیه شاخه گلی که افق زسقف صبر صداقت 

تو مثل گریه ی شعری به روی صحفه ی غربت

                      تو مثل لذت رویا تومثل شوق نگاهی

                                   هزار مرتبه خورشیدوصدافق پر ماهی

تو مثل لطف بهاری پرازشکوفه ی خواندن

                         تمام هستی من شد میان شعرتو ماندن

                                    تو مثل هرچه که هستی مرا به نام صدا کن

            برای این دل سر شکسته وقت صبح دعا کن 

زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن بپاي تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

وچه تلخ وغم انگيز است،

دور از توبودن،

براي تو گريستن؛

و به عشق و دنياي تو نرسيدن؛

ايکاش مي دانستي بدون تو،

مرگ گواراترين زندگيست؛

بدون تو وبه دور ازدستهاي مهربانت، زندگي چه تلخ وناشکيباست.

ايکاش مي دانستي مرز خواستن کجاست.    

                                    راز صبح

تو از تبار محبت ،تو مثل خورشیدی

                                         تویی که در شب من بذز نور پاشیدی

تو عاشقانه ترین نغمه های باران را

                                         به کوچه باغ دلم قطره قطره بخشیدی

تو با تمام غزل هایم آشنا بودی

                                        وشعرهای مرا هرچه بود فهمیدی

دلم گرفته  ازاین شهر،شهرتنهایی

                                       تو کاش بغض نگاه مرا نمی دیدی

به فکر پنجره بودم که باد بر هم زد

                                  شکست شیشه ی صبرم،تو هیچ شنیدی؟!

بیا که بی تو زشبها گریز راهی نیست

                                       تورازکامل صبحی،تو صبح امیدی

                        تویی که درشب تاریکی من درخشیدی